Norman Bates is de hoofdpersoon van een van de meest iconische en gevierde films uit de filmgeschiedenis: Psycho (1960) over Alfred Hitchcock.
Het verhaal van Norman Bates is diep sinister en hartverscheurend. Ook al is de bekendste versie die van Hitchcock, we moeten niet vergeten dat dit in werkelijkheid het geval is de film is geïnspireerd op de gelijknamige roman van Robert Bloch . En op zijn beurt is het karakter van Norman Bates gebaseerd moordenaar Ed Gein .
Door gebruik te maken van de magie van zwart en wit van die pure terreur die de bioscopen in de eerste helft van de 20e eeuw overspoelde, verre van de meest actuele en commerciële versie, betreden we een wereld die alleen een meester als Hitchcock met zoveel nauwgezetheid kon schilderen.
Anthony Perkins e Psycho
Een wereld waar angst huist in onze verbeelding, in spanning en suggestie... Psycho het leverde ons scènes op die de geschiedenis in zijn gegaan en die zijn uitgegroeid tot de representatie van terreur bij uitstek. En hij gaf ons Norman Bates een moordenaar die ons uiteindelijk betovert, fascineert ons en laat ons weer geloven in de magie van cinema.
Na het succes van Psycho De carrière van Anthony Perkins kreeg een andere richting, waardoor hij voor altijd in het karakter van Norman Bates terechtkwam.
Het leek alsof iedereen wilde profiteren van het succes van de film Er werden verschillende sequels vertoond waarin Perkins het personage opnieuw interpreteerde en ook als regisseur diende .
Psycho markeerde zo een voor en na in horrorfilms en opende de deur naar de verkenning van nieuwe thema's en het onderzoek van de menselijke geest . concepten van de psychoanalyse naar de film alsof het een droom of een gedicht is. Psycho hij belichaamt op meesterlijke wijze de perverse geest van Norman Bates.
De moeder, symbolen en psychoanalyse
Hitchcock laat sporen achter van wat er werkelijk is gebeurd in het Bates Motel. Vanaf de komst van de jonge Marion voelen we dat er iets niet klopt, dat er een zekere vreemdheid schuilt in Norman Bates.
De film is een soort symbolische puzzel die aanwijzingen geeft voor de duisternis die in de geest van de hoofdpersoon huist . kindertrauma .
Norman Bates: De vogels
Hoe Bates Hitchcock als kind zijn vader verloor en zijn moeder veranderde in een despotische vrouw . Hij leed ook aan een fobie voor vogels, een element dat in de hele film aanwezig was, in afwachting van de volgende film van de regisseur: De vogels (1963).
De vogel wordt geassocieerd met goddelijkheid, waarzeggerij en tegelijkertijd met een figuur die vrijheid oproept. Vrijheid die Bates totaal ontbeert .
De vogels die we in de film zien, zijn dood gevuld. Ze zijn ontdaan van elk teken van de kracht van hun eigen vrijheid. Ze zijn immobiel en krijgen een negatieve connotatie.
De vogelreferenties eindigen daar niet. Marion's achternaam is Crane (kraan in het Engels) en komt uit Phoenix (Phoenix). Tijdens het eten praat Bates met Marion over de vogels die hij heeft gevuld en vertelt haar vervolgens dat hij eet als een vogel. This association is not casual since in jargon Amerikaans wordt het woord vogel geassocieerd met vrouwelijkheid.
Marion is een charmante vrouw en Norman Bates voelt zich tot haar aangetrokken. Dit veronderstelt een bedreiging voor de moederfiguur, die bijgevolg haar rivaal moet vernietigen .
Het Oedipuscomplex
Het Oedipuscomplex is al sinds zijn jeugd aanwezig in Bates. Naarmate de vaderfiguur verdwijnt, wordt de band met de moeder steeds sterker, waardoor ook het libido aan haar wordt gebonden. .
We voelen aan dat Bates mogelijk seksueel is misbruikt door zijn moeder en we zien dat hij gemengde gevoelens tegenover haar openbaart. Aan de ene kant voelt hij woede, maar hij kan zich er niet van bevrijden er het slachtoffer van te zijn obsessieve verslaving . Maar tegelijkertijd, wanneer zijn moeder een romantische relatie opbouwt met een andere man, kan Norman het niet verdragen haar te verliezen en daarom elimineert hij zijn rivaal.
Door de hele film heen zien we talloze scènes van spiegels die water reflecteren. Water heeft bepaalde seksuele connotaties en de beroemde douchescène vertegenwoordigt niet alleen een moord, maar bevat ook een sterke symbolische lading die verband houdt met seksueel verlangen .
Het is verre van onaangenaam, maar presenteert componenten die het tot een gewenste scène maken. De regen markeert ook de eerste ontmoeting tussen Bates en Marion en voorafschaduwt tegelijkertijd wat gaat komen.
Norman Bates uitleg van zijn gedrag
Het huis van Norman Bates
Het huis van Norman Bates kan ook vanuit psychoanalytisch oogpunt worden geïnterpreteerd, aangezien het over drie verdiepingen is verdeeld, zoals de niveaus die door Freud zijn vastgesteld. .
De derde verdieping komt overeen met de bovenste plaats waar we de schaduw van Bates' moeder zien; de tweede naar het ego, waar Bates een beeld van schijnbare normaliteit voor anderen projecteert. Uiteindelijk bereiken we in de kelder de onbewuste plek waar Bates en de moeder samenvloeien, waar geen censuur bestaat waar het lijk van de moeder rust.
De structuur en inrichting van het huis onthullen de aard ervan, die vergelijkbaar is met zijn wezen . We ontdekken het beetje bij beetje en de laatste verdieping die we zien is de kelder wanneer Norman zichzelf als de moeder laat zien en we de waarheid ontdekken.
Het hoogtepunt van de film komt wanneer de zaak van Bates wordt onderzocht door een psychiater; hij zal uitleggen dat Norman niet Norman is, maar zijn moeder.
Moeders jaloezie
Jaloezie neemt bezit van Norman als zijn moeder een relatie begint met een andere man. Deze jaloezie, gecombineerd met zijn kwetsbare geest, wordt pathologisch en leidt hem tot totale irrationaliteit die culmineert in de moord op zijn moeder en haar minnaar.
Norman accepteert haar dood niet en kan zichzelf niet van haar bevrijden, verwijdert het lichaam van zijn moeder en bewaart het in huis. Zijn gewelddadige persoonlijkheid en plezier in het levend houden van de doden komen tot uiting in zijn passie voor opgezette vogels.
Het schuldgevoel en het onvermogen om haar dood te accepteren, veranderen Norman in de moeder . De geest begint zich te dissociëren totdat hij twee totaal verschillende persoonlijkheden presenteert: de moeder en Norman.
Veelzeggend is de sublieme slotscène waarin een inmiddels overleden Norman ons minachtend aankijkt terwijl de gedachten van zijn moeder zijn geest bevolken. Een demonstratie dat de magie van film soms zijn er geen speciale effecten of kunstgrepen nodig.
Psycho het blijft ons nog steeds fascineren en verrassen en zorgt ervoor dat de woorden van Bates' moeder tot onze gedachten doordringen en indruk op ons maken door ons een angst te laten voelen die moeilijk uit te leggen en moeilijk te vergeten is.
De beste vriend van een jongen is zijn moeder.
-Norman Bates-
